Doorgaan naar hoofdcontent
{P} Bill Bryson. Aantekeningen uit een groot land. (Atlas, 2001, vertaling van Notes from a Big Country). Het is een beetje merkwaardig om in het Nederlands een boek te lezen waarin een Amerikaan aan Engelsen uitlegt wat Amerika is. Je vraagt je onwillekeurig toch vaak af hoe hij een en ander in het Engels zou hebben gezegd. Waarom zou de vertaler er bijvoorbeeld voor hebben gekozen om Bryson zijn lezers de hele tijd met jullie aan te spreken ('En nu - en dat meen ik oprecht - wens ik jullie een fijne dag'). Maar ik had het boek nu eenmaal te leen gekregen van R., en in het Nederlands. Dus ik heb het helemaal uitgelezen, en hoewel het niet mijn soort boek is, was dat geen straf.

Op een webpagina noemt iemand hem een

stand up comedian in book form (...)Just as if he was on the stage, he shares anecdotes and findings with us, giving them the ‘Bryson’ twist, just to hand it to us for our amusement.

Misschien verklaart die toon van de standup-comedian wel het 'jullie' van de vertaler. En nu ik erover nadenk is er nog iets in de stijl dat me heel erg verbaasde maar dat misschien wel op deze manier verklaard kan worden: het feit dat Bryson herhaaldelijk wijst op het feit dat hij nu een column aan het schrijven is, maar eigenlijk zelf ook niet precies weet hoe het allemaal af gaat lopen (een column eindigt zo: 'Soms heeft het leven geen sluitend einde. Wat ook voor columns geldt.') en de flauwe grappen ('Mijn vrouw heeft me net geroepen dat het eten op tafel staat (ik zou liever hebben dat het op de borden lag, maar goed)', wel aardig vertaald trouwens, wat zou daar in het Engels staan?)

Toch heb ik het boek wel met plezier gelezen, omdat het allemaal wel amusant is, over New England gaat, de stukjes kort zijn, je je in ieder geval niet hoeft te vervelen. En hij blijft goed in balans, schildert de Amerikanen (en de Engelsen) niet af als idioten, en ook niet als engelen. Om een stukje heb ik echt even moeten lachen, maar ja, dat heette dan ook 'Nieuws over domheid' en het bevat drie onvergetelijke uitspraken van Amerikanen:

Roken maakt mensen dood. En als je gedood wordt, ben je een heel belangrijk deel van je leven kwijt.
(Brooke Shields)
Elke keer als ik tv kijk en die arme, hongerige kinderen zie, overal ter wereld, móét ik wel huilen. Ik bedoel, ik zou dolgraag zo mager als zij willen zijn, maar niet met al die vliegen en dood en zo.'
(Mariah Carey)
Ik zou niet eeuwig willen leven omdat we niet eeuwig horen te leven, want als we eeuwig zouden moeten leven, dan zouden we eeuwig moeten leven, maar we kunnen niet eeuwig leven, en dat is de reden waarom ik niet eeuwig zou willen leven.
(Miss Alabama)

Nog een ding dat me opviel: Bryson doet zich voor als een gezellige Amerikaanse huisvader en tegen de doodstraf is. Maar waarom worden er dan regelmatig mensen doodgewenst?

Reacties

Populaire posts van deze blog

A.F.Th. van der Heijden. Advocaat van de hanen. Querido, 2014 (1990).

Omdat ik deze zomer intensief Van der Heijdens feuilleton President Tsaar op Obama Beach volgde, las ik parallel daaraan ook sommig ouder werk terug: vaak slechts voor een deel, omdat ik me iets herinnerde bij het lezen van het feuilleton, maar sommige boeken heb ik uiteindelijk voor een zo groot deel nagelezen dat ze uiteindelijk ook wel in dit logboekje terecht zullen komen.

Advocaat van de hanen is waarschijnlijk Van der Heijdens meestgelezen boek, omdat het relatief zelfstandig staat van de rest van de cyclus én omdat het ongeveer de structuur heeft van een thriller. Het is allemaal relatief: er wordt eigenlijk onderhuids behoorlijk veel verwezen naar de rest van Van der Heijdens werk, en voor een thriller is het nu ook weer niet zo heel spannend. Hoe de betrokkenheid van Ernst Quispel bij de moord op Kiliaan Noppen precies is, is weliswaar in het begin niet heel erg duidelijk, maar ook geen groot mysterie; en de onthulling van wie nu precies de echte moordenaar is, komt als een so…

Remco Campert. Compact. Amsterdam: Van Oorschot, 2016.

Nu Simon Carmiggelt, Annie M.G. Schmidt en Margo Minco aan de beurt waren geweest, mocht Remco Campert niet ontbreken in de serie Gedundrukt van Van Oorschot, waarin ieder jaar kennelijk een 'meester van de korte baan' wordt geëerd.

Helaas is de selectie, op verzoek van Campert gemaakt door zijn biograaf Mirjam van Hengel, nogal braaf uitgevallen. In de drie afdelingen, met gedichten, verhalen en columns, overheerst een licht melancholische toon en wordt vooral veel autobiografisch of quasi-autobiografisch teruggekeken op des schrijvers jonge jaren. (Althans, er gaat nogal veel over die jonge jaren. In technische zin wordt er natuurlijk niet altijd teruggekeken, omdat sommig werk in die jonge jaren geschreven is.) Er zijn verhaaltjes en gedichtjes over de kindertijd, over de jonge jaren, als jonge student.

Misschien is het omdat Van Hengel met haar onderzoek voor haar eigen boek vooral die periode heeft afgedekt en dus dat deel van het oeuvre goed kent, maar mij ging het op ze…

Leïla Slimani. Chanson douce. Paris: Gallimard, 2015

Gaan Parijse romans de afgelopen decennia inderdaad allemaal over eenzaamheid? Over mensen die verloren lopen in de grote stad? Die langzaam maar zeker in hun eigen wereldje geraken, omringd door miljoenen anderen?

Dan heeft Leïla Slimani dé Franse roman geschreven, een van de mooiste die er in ieder geval in de afgelopen tijd verschenen is. Chanson douce begint met de gevolgen van een vreselijke moordpartij, waarna de spanning zich in 200 pagina's gaandeweg opbouwt. We volgen een echtpaar, Myriam en Paul, die een kinderjuffrouw in dienst nemen als Myriam aan haar juridische carrière wil bouwen. De kinderjuffrouw (of oppas, hoe noem je dat, nounou), Louise, blijkt perfect: ze maakt het huis perfect schoon en de kinderen zijn dol op haar. Myriam en Paul nemen haar zelfs mee op vakantie, naar Griekenland.

Het zijn de ingrediënten voor een horrorverhaal, zij het dat de ware horror meteen komt. Ik neem ook aan dat je hier een succesvolle film van kunt maken, want er gebeurt van alles …