Doorgaan naar hoofdcontent

Nico Dijkshoorn. Dijkshoorn. Zijn beste verhalen. Amsterdam: Nieuw Amsterdam, 2010.

Nico Dijkshoorn. Dijkshoorn Ik heb niet veel gesigneerde boeken, maar in zijn nieuwe bundel verhalen Dijkshoorn heeft de auteur wel iets geschreven. Niet dat ik het lezen kan; er staat eerst een datum (10.03.10) en dan staat er Romxx XXAx (misschien: Roman Klaar, maar ik weet het niet helemaal zeker.), en dan de woorden 'nu nog leren koken').
Ik heb dit gesigneerde exemplaar gekregen van de internetboekwinkel Boox.nl omdat ik rechts op deze pagina een link naar hun winkel heb opgenomen. De opdracht is dus niet voor mij bedoeld, ik denk niet dat Nico Dijkshoorn graag wil dat ik leer koken.

Dijkshoorn is een schrijver die het vooral moet hebben van zijn tomeloze energie, een draver, iemand die maar voortraast. Af en toe lees ik weleens wat van hem op het internet, en dat doe ik al zijn hele carrière lang, te beginnen met de stukjes die hij schreef bij de eerste serie van Big Brother. Want zijn schelden en tieren over Big Brother, dat is wat hem in eerste instantie beroemd maakte. Ook dat was al die overstelpende energie.

Het leukst vind ik Dijkshoorn als hij die energie inzet voor absurditeiten. Hij houdt bijvoorbeeld veel van gnoes, die komen in verschillende van zijn verhalen voor. Het hoogtepunt is voor mij een verhaal waarin hij eigenhandig een hert wil slachten omdat mannen dit nu eenmaal doen als voorbereiding voor het kerstdiner. Omdat hij te laat is, moet hij het uiteindelijk doen met een oude gnoe, die nog heel wat weerstand lijkt te bieden:

Dat viel niet echt lekker. De gnoe stond zwaar ademend midden in de tuin. Hij was nogal gehecht aan zijn vlees. 'Leid jij hem af, dan finish ik hem.' Ik probeerde de gnoe naar me toe te lokken met typische gnoeprovocatietjes.'

Ik begrijp alleen niet zo goed wat Dijkshoorn uiteindelijk in een boek te zoeken heeft. Bijna alles in dit boek staat ook elders op internet, en daar werkt het ook prima. Juist die onvermoeibare heftigheid houdt daar goed stand – je kunt je toch iets minder goed voorstellen dat pakweg Cees Nooteboom ooit zou zijn doorgebroken op het internet. Omgekeerd is het papier een beetje te bedaagd voor dit soort stukken. Er staat bijvoorbeeld een 'Tweetverslag voorrondes en finale Songfestival 2009' in. Dat werkt live, op Twitter, veel beter.

Aan de andere kant, de schoorsteen moet roken. Ga dat boek dus kopen; als het even kan op Boox.nl.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Remco Campert. Compact. Amsterdam: Van Oorschot, 2016.

Nu Simon Carmiggelt, Annie M.G. Schmidt en Margo Minco aan de beurt waren geweest, mocht Remco Campert niet ontbreken in de serie Gedundrukt van Van Oorschot, waarin ieder jaar kennelijk een 'meester van de korte baan' wordt geëerd.

Helaas is de selectie, op verzoek van Campert gemaakt door zijn biograaf Mirjam van Hengel, nogal braaf uitgevallen. In de drie afdelingen, met gedichten, verhalen en columns, overheerst een licht melancholische toon en wordt vooral veel autobiografisch of quasi-autobiografisch teruggekeken op des schrijvers jonge jaren. (Althans, er gaat nogal veel over die jonge jaren. In technische zin wordt er natuurlijk niet altijd teruggekeken, omdat sommig werk in die jonge jaren geschreven is.) Er zijn verhaaltjes en gedichtjes over de kindertijd, over de jonge jaren, als jonge student.

Misschien is het omdat Van Hengel met haar onderzoek voor haar eigen boek vooral die periode heeft afgedekt en dus dat deel van het oeuvre goed kent, maar mij ging het op ze…

A.F.Th. van der Heijden. Advocaat van de hanen. Querido, 2014 (1990).

Omdat ik deze zomer intensief Van der Heijdens feuilleton President Tsaar op Obama Beach volgde, las ik parallel daaraan ook sommig ouder werk terug: vaak slechts voor een deel, omdat ik me iets herinnerde bij het lezen van het feuilleton, maar sommige boeken heb ik uiteindelijk voor een zo groot deel nagelezen dat ze uiteindelijk ook wel in dit logboekje terecht zullen komen.

Advocaat van de hanen is waarschijnlijk Van der Heijdens meestgelezen boek, omdat het relatief zelfstandig staat van de rest van de cyclus én omdat het ongeveer de structuur heeft van een thriller. Het is allemaal relatief: er wordt eigenlijk onderhuids behoorlijk veel verwezen naar de rest van Van der Heijdens werk, en voor een thriller is het nu ook weer niet zo heel spannend. Hoe de betrokkenheid van Ernst Quispel bij de moord op Kiliaan Noppen precies is, is weliswaar in het begin niet heel erg duidelijk, maar ook geen groot mysterie; en de onthulling van wie nu precies de echte moordenaar is, komt als een so…

Nick Hornby. Funny Girl. Penguin, 2015.

Nick Hornby leeft in een fijne wereld, die uit twee kanten bestaat. Aan de ene kant is er competent uitgevoerd werk. Aan de andere kant bestaat er pretentieloos, maar daarom niet minder competent uitgevoerd vermaak.

Het is een wereld van romantische komedie, zij het dat die komedie ook nog best 30 jaar door kan gaan en dan nog altijd niet verzuurt. Het is een wereld waarin je af en toe geniet van een voetbalwedstrijd en dan weer van een goed boek. Het is een wereld waarin je niet eens heel veel moeite hoeft te doen om mooie, door veel mensen gemaakte dingen hoeft te maken, omdat het je eigenlijk allemaal aan komt waaien.

Het is in dit boek de wereld van Barbara uit Blackpool die aan het begin van de roman – die zich afspeelt in de jaren zestig – wegloopt als ze tot Miss Blackpool verkozen wordt en denkt dat er iets beters op haar wacht en die dan binnen korte tijd inderdaad haar eigen sitcom krijgt op de BBC. Die moeiteloos vervolgens miljoenen kijkers aan zich bindt.

Veel spanning zi…