Doorgaan naar hoofdcontent

Meindert Fennema. Geert Wilders - Tovenaarsleerling. Amsterdam: Bert Bakker, 2010

Meindert Fennema. Geert Wilders - Tovenaarsleerling Het komt niet vaak voor dat ik de hoofdpersoon van een boek net nadat ik het boek dichtgeslagen heb live een persconferentie zie geven. Maar de politicoloog Meindert Fennema heeft deze week een boek gepubliceerd over een van de hoofdrolspelers van de Nederlandse politiek van dit moment. En Wilders heeft vanavond toegelicht waarom hij niet in een regering met het CDA kan gaan zitten.

Het is geen briljant boek, vind ik. Aan de ene kant haalt Fennema de meeste van zijn informatie uit kranten en andere openbare bronnen, zodat deze 'politieke biografie' vooral alles op een rijtje zet wat ik toch wel zo'n beetje wist - alleen aan het begin van de jaren vloog meneer Wilders nog een beetje onder mijn radartje. Aan de andere kant lees je dan soms ineens zinnen als "Wilders was daar niet blij mee, al kon hij dat niet hardop zeggen", waarvan het zo evident is dat ze uit de duim van de auteur komen dat ik niet begrijp waarom hij er moet staan.

Zo wordt er ook ineens, op niets af, melding gemaakt van een aantal one-night stands die Wilders zou hebben gehad met onder andere leden van andere fracties en dat zijn relatie met zijn vrouw heel slecht was, terwijl dit enerzijds aan het politieke betoog weinig bijdraagt, en er anderzijds over allerlei andere persoonlijke verwikkelingen (hoe is zijn relatie met zijn broer die een weblog tegen hem schrijft? hoe komt het dat hij na de afgelopen verkiezingen zo uitgebreid zijn vrouw bedankte?)

Veel raadsels rondom het verschijnsel Geert Wilders zijn dus niet opgelost. Wat wil die man nu werkelijk? Hoe kan iemand de strijd tegen de 'islamisering' zo serieus nemen dat hij zijn leven ervoor in de waagschaal wil stellen? En hoe kan de vreemde reactie van de rest van Nederland verklaard worden? (Toen ik dit boek gisteren kocht, zei de boekhandel dat ik het ook zo wel mee mocht nemen, alsof hij van een boek over zo iemand geen cent wou verdienen.)

Het allerbeste hoofdstuk gaat overigens wel over die vreemde reactie: het hoofdstuk over het proces dat momenteel tegen Wilders gevoerd wordt. Hier zet Fennema heel precies de geschiedenis van de relevante rechtspraak uiteen, maar hij legt ook heel duidelijk en precies uit waarom hij het slecht vindt dat deze stap door het Openbaar Ministerie is gezet.

Het definitieve boek over het verschijnsel Wilders komt er misschien pas over vijftig jaar; de schrijver ervan zal Fennema's boek vast als een van de bronnen gebruiken. Tot die tijd blijft het raden wat er nu eigenlijk allemaal precies op dit moment gebeurt in Nederland.

Reacties

ijsbrand zei…
Telkens probeer ik buitenlanders uit te leggen: die Wilders is niet interessant, de reactie op Wilders, die maken nu juist zo veel duidelijk over Nederland.

Baten mag het niet.
Anoniem zei…
Heb het boek net uit. Het leest als een scriptie, zo saai is het. Een opeenvolging van feiten met af en toe een raar fantasietje. Zal de schrijver er wel tussen hebben gemoffeld op voorspraak van zijn uitgever. Geen aanrader.

Populaire posts van deze blog

A.F.Th. van der Heijden. Advocaat van de hanen. Querido, 2014 (1990).

Omdat ik deze zomer intensief Van der Heijdens feuilleton President Tsaar op Obama Beach volgde, las ik parallel daaraan ook sommig ouder werk terug: vaak slechts voor een deel, omdat ik me iets herinnerde bij het lezen van het feuilleton, maar sommige boeken heb ik uiteindelijk voor een zo groot deel nagelezen dat ze uiteindelijk ook wel in dit logboekje terecht zullen komen.

Advocaat van de hanen is waarschijnlijk Van der Heijdens meestgelezen boek, omdat het relatief zelfstandig staat van de rest van de cyclus én omdat het ongeveer de structuur heeft van een thriller. Het is allemaal relatief: er wordt eigenlijk onderhuids behoorlijk veel verwezen naar de rest van Van der Heijdens werk, en voor een thriller is het nu ook weer niet zo heel spannend. Hoe de betrokkenheid van Ernst Quispel bij de moord op Kiliaan Noppen precies is, is weliswaar in het begin niet heel erg duidelijk, maar ook geen groot mysterie; en de onthulling van wie nu precies de echte moordenaar is, komt als een so…

Remco Campert. Compact. Amsterdam: Van Oorschot, 2016.

Nu Simon Carmiggelt, Annie M.G. Schmidt en Margo Minco aan de beurt waren geweest, mocht Remco Campert niet ontbreken in de serie Gedundrukt van Van Oorschot, waarin ieder jaar kennelijk een 'meester van de korte baan' wordt geëerd.

Helaas is de selectie, op verzoek van Campert gemaakt door zijn biograaf Mirjam van Hengel, nogal braaf uitgevallen. In de drie afdelingen, met gedichten, verhalen en columns, overheerst een licht melancholische toon en wordt vooral veel autobiografisch of quasi-autobiografisch teruggekeken op des schrijvers jonge jaren. (Althans, er gaat nogal veel over die jonge jaren. In technische zin wordt er natuurlijk niet altijd teruggekeken, omdat sommig werk in die jonge jaren geschreven is.) Er zijn verhaaltjes en gedichtjes over de kindertijd, over de jonge jaren, als jonge student.

Misschien is het omdat Van Hengel met haar onderzoek voor haar eigen boek vooral die periode heeft afgedekt en dus dat deel van het oeuvre goed kent, maar mij ging het op ze…

Leïla Slimani. Chanson douce. Paris: Gallimard, 2015

Gaan Parijse romans de afgelopen decennia inderdaad allemaal over eenzaamheid? Over mensen die verloren lopen in de grote stad? Die langzaam maar zeker in hun eigen wereldje geraken, omringd door miljoenen anderen?

Dan heeft Leïla Slimani dé Franse roman geschreven, een van de mooiste die er in ieder geval in de afgelopen tijd verschenen is. Chanson douce begint met de gevolgen van een vreselijke moordpartij, waarna de spanning zich in 200 pagina's gaandeweg opbouwt. We volgen een echtpaar, Myriam en Paul, die een kinderjuffrouw in dienst nemen als Myriam aan haar juridische carrière wil bouwen. De kinderjuffrouw (of oppas, hoe noem je dat, nounou), Louise, blijkt perfect: ze maakt het huis perfect schoon en de kinderen zijn dol op haar. Myriam en Paul nemen haar zelfs mee op vakantie, naar Griekenland.

Het zijn de ingrediënten voor een horrorverhaal, zij het dat de ware horror meteen komt. Ik neem ook aan dat je hier een succesvolle film van kunt maken, want er gebeurt van alles …