Saskia Noort: De eetclub.

{P} Saskia Noort. De eetclub. Amsterdam: Anthos, 2004.

Alweer een spannend boek. Maar nu houd ik er ook voor een tijdje mee op, denk ik. Ik heb dit boek in een paar uur uitgelezen, niet tot mijn verdriet, maar ook niet tot mijn grote vreugde. Het is niet slechter dan het werk van andere thrillerauteurs, zoals Tomas Ross. Maar ik houd niet zo erg van het genre, en dit is wel een beetje erg duidelijk volgens een succesconcept gemaakt: heel herkenbaar, en toch eng. Zoiets. Het gaat over de volkomen absurde problemen waar sommige mensen kennelijk mee worstelen: dat ze het enorm luxe vinden om courgettes te eten en tegelijkertijd hun man (die de courgettes aanlevert) graag ontrouw willen zijn. De stijl is ook zo: het vliegt niet hoog, maar het vliegt ook maar een enkele keer uit de bocht: als ze een man wil beschrijven die te dik is, zegt ze dat hij overgewicht heeft. Dat is potsierlijk.

Reacties

esquipio zei…
Toevallig las ik meteen na 'De Eetclub' het voorlaatste (voorzover ik weet) in het Nederlands vertaalde boek van Emmanuel Carrère, 'De Tegenstander' (L'Adversaire). Ook al zijn de verhalen heel verschillend en is Carrère vele malen interessanter om te lezen, ik had meteen een déjà-vu - je zou bijna denken dat Saskia Noort 'De Tegenstander' heeft gelezen, het eerste hoofdstuk heeft overgenomen en vervolgens een andere draai aan het plot heeft gegeven. Echt opvallend. Vraag maar aan Reina.

Populaire posts van deze blog

Philippa Perry. Het boek waarvan je wilde dat je ouders het gelezen hadden (en je kinderen blij zijn dat jij het doet). Balans, 2019.

Christiaan Weijts. Furore. De Arbeiderspers, 2020.

Barry Smit. De zaak-Mulder. Lebowski, 2020