Anastasia Gavrilovici. De kalmeringsindustrie voor volwassenen. M10 Boeken, 2025 [2019]

 Vertaling en nawoord: Charlotte van Rooden

Geobsedeerd, heel grillig, af en toe bijna ten onder gaand aan de moderne tijd, de chaos van Boekarest – De kalmeringsindustrie voor volwassenen is misschien wel de bijzonderste bundel die dit jaar in het Nederlands verschenen is.

De 'bonustrack' heet Lieve E. en gaat zo:

Ik wilde je een onsamenhangend en levendig verhaal vertellen, over honden die

angstgeur ruiken, empathie tonen en je toch bijten, over een herfst die

te vroeg inzette, over nanodeeltjes en voorvoegsels, over het uit een kinderwagen gevallen stofje

waar een autowiel overheen rolt en de plotselinge tranen, over de frustratie aan het einde van een 

nacht waarin je dichtregels hebt gedroomd die je je vervolgens niet meer herinnert en over

de olifant die na de hele dag toeristen rondsjouwen dood neervalt. Niet per se

toenadering, maar een beetje contact, niet per se fake news, maar de behoefte aan 

adrenaline is wat ik je de laatste tijd in mijn omgeving zie en dat maakt me somber.

Dat vat de bundel wel goed samen, al komt uit het onsamenhangende verhaal uiteindelijk wel een duidelijk beeld naar boven – het beeld van een twintiger die worstelt met de liefde en het leven, maar die de gave van het woord heeft. Een vrouw die al heel jong moeder is geworden, een vrouw met onder andere een geliefde in Istanboel, een vrouw die kritisch is over wat er in de samenleving gebeurt, en een vrouw die dichten wil en kan.

We hebben het geluk dat de ook al jonge Nederlandse vertaalster Charlotte van Rooden tegen haar aangelopen is – dat zij haar heeft ontdekt en deze bundel briljant vertaald heeft. En van een gloedvol nawoord heeft voorzien – een waarin ze haar keuze verdedigt om Roemeense namen van straten en snelwegen te laten staan, omdat ze hoopt dat de lezer door deze bundel ook het moderne Roemenië zal ontdekken.

Dat vind ik ontroerend. Inderdaad laat De kalmeringsindustrie voor volwassenen een binnenkant van Roemenië zien, het leven van jonge mensen in een stad die nog lang niet bekomen is van Ceausescu, al is het maar omdat zijn monsterlijke gebouwen er nog staan. En dat terwijl die jonge mensen zelf natuurlijk al lang ook andere delen van de wereld kennen. Bijvoorbeeld wat er binnenkomt op hun schermpje.