Op een dag krijgt Henry Mulcahy een brief van zijn baas: hij zal ontslagen worden van zijn onderwijsbaantje aan een progressief college in Amerika. Wat de reden is voor dat ontslag schrijft de baas er niet bij, maar Henry kan zo al twee redenen bedenken waarom het een schande is, en waarom zijn collega's in opstand zouden moeten komen.
In de eerste plaats is zijn vrouw niet goed hersteld van het bevallen van hun laatste kind, en hij zou ze kunnen vertellen dat ze zo zwak is dat ze het niet overleeft als ze hoort dat hij ontslagen is. In de tweede plaats heeft hij af en toe geprotesteerd tegen wat, weliswaar minder belangrijke, maatregelen van het bestuur; dus als hij nu vertelt dat hij eigenlijk communist, zullen zijn collega's in deze tijden van McCarthyisme hem toch wel verdedigen.
Het werkt in eerste instantie wel min of meer als gepland, maar als zijn collega's doorkrijgen dat hij vooral ontslagen wordt omdat het nu eenmaal een tijdelijk baantje was en hij zich niet speciaal heeft onderscheiden, bekoelt hun enthousiasme. Totdat Mulcahy een congres organiseert over poëzie en daar allerlei dichters uitnodigt waaronder een 'dichter van de massa's', die hem lijkt te herkennen van de Partij.
Al loopt ook dat met een sisser af.
The groves of academe wordt beschouwd als een van de eerste campus novels en als een satire. Dat eerste valt niet te ontkennen, al is het maar doordat het boek zich in zijn geheel afspeelt op de campus van een verzonnen college. Campusromans zijn een fijn genre voor schrijvers, omdat alle personages zich goed kunnen uitdrukken, omdat het vrij gemakkelijk is om excentrieke personages aannemelijk te maken en omdat veel lezers zelf natuurlijk ooit op zo'n campus hebben rondgelopen en dus veel herkennen of menen te herkennen.
Voor een satire is The groves of academe psychologisch nogal subtiel en stilistisch nogal literair – McCarthy heeft een prachtige zinsbouw en een indrukwekkende woordkeus – maar met name het dichterscongres aan het eind is heel grappig. De campus ligt nogal ver van het dichtstbijzijnde station en dus hebben de organisatoren bedacht dat het handig is als de dichters allemaal tegelijk aankomen zodat ze kunnen worden opgehaald:
Yet the poets, as usual at such affairs, elected to display their individualism and their freedom from the trammels of the academic by ignoring the train suggested and arriving by diverse routes and at different hours of the day. Some came by car too late for the cocktail party, and also for dinner in commons, having stopped, so they said, to explore the cloisters at Ephrata, so that some faculty-wives in their dinner dresses were obliged to turn to and make sandwiches and coffee. One deaf old poet appeared in the morning and spent the whole day wandering about the campus, lonely as a cloud. One, taking unfair advantageof the provision for expenses, arrived by Plane in Pittsburgh, whence he telephoned collect for somebody to come and get him; one cameon Satyrday morning; one did not come at all. The poet of the masses hitchhiked and was picked up on the highway by some students, who carried him off to Gu's.The English poet arrived in York, unannounced, having discovered a local train that no one else knew existed.
Het is allemaal heel herkenbaar, als is tegelijkertijd, helaas, deze wereld natuurlijk inmiddels wel heel ver weg, en al helemaal in Trumpiaans Amerika.
Reacties