Caroline de Gruyter is een van de interessantere Nederlandse intellectuelen van dit moment. Ik geloof trouwens dat zo ongeveer iedereen dat vindt, dus daarvoor hoef ik het niet op te schrijven. Behalve om te laten zien hoe mainstream ik ben.
Er is volgens De Gruyter ook iets mis met de mainstream, in Europa: we zijn in de afgelopen tachtig jaar teveel achterover gaan leunen. Er moest nooit meer oorlog zijn, niet op ons continent, en daarvoor was ontspanning nodig, en samenwerking in bijvoorbeeld de Verenigde Naties, de NAVO en de Europese Unie, maar omdat we zo succesvol waren in die ontspanning en ondertussen de Amerikanen de bewapening lieten opknappen, zijn we nu er echt gevaar dreigt – van Poetin, met name – onvoldoende voorbereid, vooral ook mentaal.
Zondagskinderen is een betoog, maar dan geschreven door een journalist met een lange en eerbiedwaardige carrière, die alles inzet wat ze heeft: zowel de reportages die ze ruim dertig jaar geleden in Joegoslavië maakte – de eerste tekenen dat het mis ging – als de gesprekken die ze nu voert met belangrijke internationale experts. Zowel de literatuur die ze in ruime mate tot zich heeft genomen als haar eigen scherpzinnige onderscheidingsvermogen.
Misschien heeft ze gelijk dat de mainstream nog te veel achterover leunt. Tegelijkertijd is die mainstream zich als ik het goed zie al enkele jaren in de door haar gewenste richting aan het bewegen – dat erkent ze trouwens ook meerdere malen in het boek, dat de Europeanen minder naïef worden. Of ik daar nu zelf bij hoor, zou ik niet te zeggen, ik geloof dat ik mij nog even in mijn naïviteit wentel. Maar het betoog is indrukwekkend.
Reacties