Nora Meyer is lerares Duits. En geschiedenis, maar dat laatste alleen omdat ze op de lerarenopleiding nu eenmaal een tweede vak moest kiezen. Maar ze is vooral ook lezeres.
In de roman Orion van Petra Morsbach volgen we het lezersleven van Nora, chronologisch; wat wil zeggen dat het begint als het meisje Nora een tijdje bij haar oma moet logeren en daar die oma een groot repertoire aan Duitse (volks)liederen ter gehore hoort brengen. En dan gaat het voort: ze loopt stage op een archief, krijgt een relatie met een archivaris, met wie ze trouwt, krijgt een buitenechtelijke relatie, enzovoort. Van alles wat ze meemaakt, doet haar denken aan boeken die ze leest.
Ik las dit boek onder een olijfboom, te loom om op te staan en een ander boek te pakken, maar misschien ook te loom om te kunnen snappen wat Duitse recensenten – het boek verscheen een paar maanden geleden – hier nu zo bijzonder aan vonden. Het verhaal kabbelt almaar voort, ook al omdat het zo chronologisch wordt verteld. Ik geloof dat die recensenten één ding wiste dat ik nu pas lees: dat het levensverhaal van Nora echt wel anders is dan dat van Petra. Want het verhaal leest als dat van iemand die maar gewoon begint te vertellen wat ze allemaal heeft meegemaakt.
Dat is dus wel knap, dat iemand zozeer zich in een ander inleeft dat je denkt dat je een autobiografie leest. Maar als die autobiografie niet zo aantrekkelijk is, maakt het alsnog weinig uit. (Gaandeweg wordt het wel beter, maar ik was door de eerste helft behoorlijk lamgeslagen.)
De literaire verwijzingen maken het ook niet veel beter. Brontë! Epicurus! Ja, daar kunnen we allemaal de mosterd wel halen. Een heel interessante lezer is Meyer ook al niet. Al had ze Orion misschien beter kunnen waarderen dan ik.
Reacties