Le visage de la nuit begint met een gruwelijke beschrijving: binnen enkele zinnen laat Cécile Coulon het door een vreemde ziekte totaal verminkte gezicht van een kind zien. Vanaf dat moment zijn we in een sprookje – niet in de lieflijke zin, maar in de zin van een wereld van monsters, of ze nu een verminkt gezicht hebben of juist buitenaards mooi zijn.
Het is een verhaal waarvan je als lezer vindt dat je het niet helemaal mag vertellen, omdat je hoopt dat andere mensen het ook gaan lezen, en het verhaal op zich een avontuur is dat je niet tevoren wilt verpesten. In ieder geval wordt de vader van de jongen gek, en wordt de jongen daarom door de priester van het dorp opgehaald om voortaan in de kerk te leven – verborgen voor de dorpelingen, die misschien wel eens de jongen iets aan zullen doen als ze zijn gezicht zijn. Alleen 's nachts mag hij naar buiten om rond te zwerven. In het dorp komt vervolgens een gezin te wonen, met een zoon die zo mooi is dat zijn ouders menen hem ook te moeten verstoppen, en een dochter die ook niet naar buiten mag om de asymmetrie niet te verstoppen. En daarna gebeurt er dus van alles, dat je ademloos de bladzijden doet omslaan.
Er komen in het verhaal geen eigennamen voor, personages heten 'het monster', of 'het meisje', of 'de man van de kerk'. De enige eigennaam die erin voorkomt is die van het dorp: Le Fond du Puits 'Bodem van de put'. Tegelijkertijd zijn de personages wel allemaal mensen, er komen geen sprekende dieren of zoiets voor in de wereld van Cécil Coulon.
Ze is een schrijver die geboren is in 1990 en inmiddels al bijna twintig boeken op haar naam heeft staan. Ze is dus kennelijk heel productief en toch schrijft ze ook heel geserreerd: er gebeurt voortdurend wat, en iedere gebeurtenis komt op de een of andere manier logisch uit de andere voort. Behalve helemaal aan het eind, als er nog een geheim uit het verleden onthuld wordt, verloopt het verhaal ook chronologisch. Verbazingwekkend wat iemand met zo weinig middelen kan doen!
Reacties