Rakki heeft het er maar moeilijk mee. Hij blijkt geweldig te kunnen springen, maar hij is zo onzeker dat andere pony's hem van zijn stuk kunnen brengen en hij alsnog een wedstrijd verliest. Dat van zijn stuk brengen doen ze door hem uit te maken voor vuilnisbakpony. Niemand weet immers wie zijn vader is. Anderzijds is hij zo onbeheerst dat Sanne, het meisje dat hem berijdt, bang voor hem wordt..
Daar moet aan gewerkt worden! Er komt een trainer, Frank, die Rakki beheerst leert springen. En Sanne zorgt er via een zoektocht op het internet voor dat we ontrekken wie Rakki's vader is: de Lewitzerpoiny Santos! Op de laatste bladzijde springt Rakki elegant over de hindernis, met Sanne op zijn rug. Deze wedstrijd gaat hij winnen!
Een van de wonderlijke aspecten van de boekjes in de reeks Manege Zonnehoeve - De springpony is er een van vele - is dat de pony's niet alleen onderling communiceren, maar ook de mensen kunnen verstaan, terwijl het omgekeerde evident niet het geval is. Dat zorgt ervoor dat de pony's de echte hoofdpersonen zijn, zij kunnen de wereld beter overzien dan de mensen.
In dit geval maakt dit het verhaaltje een beetje ongeloofwaardig. Rakki wil dus heel graag weten wie zijn vader is. Eerst denkt iederee, een beetje op niets af, dat dit weleens de arabier El Rashid zou kunnen zijn, hoewel die er heel anders uit ziet. Grote teleurstelling als uit laboratoriumonderzoek blijkt dat dit niet het geval is. Daarop doet Sanne dus haar internettocht en zet haar zakgeld in voor een nieuw onderzoek naar Santos..
Maar waarom doet ze zoveel moeite? Dat Rakki wil weten wie zijn vader is, valt psychologisch wel te begrijpen, maar er is geen manier voor Sanne om te weten dat dit voor Rakki zo belangrijk is (ze begrijpt bijvoorbeeld ook neit waarom hij zo enthousiast begint te galopperen, ze wordt alleen maar bang), en ze heeft zelf niet heel veel reden om er zulk groot belang aan te hechten. Bovendien worden de brieven van het laboratorium stomtoevallig steeds net voorgelezen als Rakki in de buurt is.
Reacties