Als een roman zo begint, denk je dat de achtergrond wordt geschetst voor het verhaal dat komen gaat:
Il y a environ cent soixante millions d'années, la terre d'ici baignait dans une mer tiède en peu profonde, peuplée de coraux. Des souches diverses grandissaient les unes près des autres, en bouquets multicolores. À leur mort, certaines devenaient poussière ou plancton. D'autres, aux squelettes calcaires, se changeaient en pierre.
Maar als je doorleest, merk je dat dit in zekere zin het verhaal is, dat Les habitantes zich verzet tegen een verhaal. Er gebeurt wel iets, in het hier en nu, en zelfs iets tussen personen, maar dat is minimaal. Emily woont 'ici' in het huis van haar grootmoeder, die niet lang geleden overleden moet zijn. Ze werkt af en toe in de winkel van Aude, ergens in de buurt. Emily en Aude hebben allebei een hond, een vrouwelijke hond, een teef. Op zeker moment komt ook de halfzus van Emily langs, Anna.
Met name die honden vormen de natuur, ze piesen waar ze kunnen, ze hebben een verwonding. Maar sowieso wekt het leven de indruk dat het over 160 miljoen jaar zal hebben geleid tot stof of plankton. En dat dit goed is zo.
Ware het niet dat de hoofdstukken af en toe doorschoten worden door brieven van de vader van Emily. Die wil het huis verkopen. Daar heeft hij recht op, en trouwens Anna vindt het ook, en trouwens, Anna moet binnenkort ook studeren, die heeft het geld nodig. Op een zeker moment blijken ook de buren van Emily geïnteresseerd te zijn in koop en een aantrekkelijke prijs te bieden.
De vader wil kortom van Les habitantes een echte roman maken, één waarin er iets gebeurt. Op het eind trekt Emily dan ook uit het huis van oma, en komt ze bij Aude terecht. Misschien is dat uiteindelijk maar een minimale verandering, in ieder geval in het licht van wat er in de natuur gebeurt. Er zit misschien ook een genderaspect aan, in de zin dat de enige man in het verhaal op afstand is, en alleen maar zijn eigen zin wil doordrijven; zelfs de honden zijn verder vrouwtjes.
Ik vind dat allemaal indrukwekkend gedaan. Je krijgt een groot gevoel voor de natuur die al dat menselijke gedoe overstijgt, van hoe dwars het misschien is om je aan het verhaal te onttrekken, maar ook hoe prettig dat is.
Reacties