Stefan Brijs is een schrijver met oog voor het onooglijke en het ongeziene. In zijn werk gaat het vaak over mensen die door niet in de schijnwerpers staan. En nu is zijn moeder dood.
Zijn moeder blijkt een model te zijn voor de personages: een vrouw die haar leven in het teken heeft gesteld van zorg voor haar kinderen – zozeer dat ze een tijd onthand is geweest toen die kinderen uit huis waren. Een vrouw wier voornaamste plezier bestond uit het lezen van Libelle en het bekijken van een soap. Een vrouw die geboren is met een schisis en daardoor zichzelf nooit mooi heeft gevonden. Die zichzelf daardoor zoveel mogelijk onzichtbaar heeft gemaakt.
Maar onzichtbaar ben je natuurlijk niet voor je man en kinderen. Met In goede en kwade dagen schreef Brijs een portretje van deze bijzondere vrouw, als een verslag van haar laatste maanden nadat ze, tijdens corona, gehoord heeft dat ze een aggressieve vorm van kanker heeft en uiteindelijk kiest voor euthanasie.
Er vallen geen grote woorden in die laatste maanden. Tijdens hun allerlaatste gesprekje is het allerlaatste dat de zoon zegt, voor het eerst van zijn leven, dat hij van haar houdt. Ze hoort het waarschijnlijk niet meer. En daarna wacht de schrijver een moeilijke taak:
Ik had gewacht tot ze gestorven was voor ik de eerste woorden die ik op de afscheidsdienst zou uitspreken op papier zette. Het bleef bij eerste woorden, en ook die schrapte ik telkens weer. Ik wilde haar immers niet teleurstellen. Ze moest een laatste keer schitteren. Ik vergat echter dat zij nooit in de schijnwerpers had willen staan. De woorden die ik zocht pasten niet bij haar. Ze waren te groot.
In goede en kwade dagen volbrengt precies deze taak: met niet-grote woorden de dood beschrijven van een vrouw die niet groot wilde zijn. En haar daarmee laten schitteren
Reacties