2.3.07

Amos Oz. Plotseling in het woud. Amsterdam: De Bezige Bij, 2006 (Pitom beomek hajaar, 2005)

Van Amos Oz heb ik eerder twee romans gelezen — eerder schreef ik hier over De derde toestand — en dat waren heel realistische boeken. Van De derde toestand begrijp je pas hoeveel verbeeldingskracht erachter zit, als je beseft dat de hoofdpersoon nooit dezelfde man kan zijn als de schrijver.

Dit boekje, Plotseling in het woud, is heel anders. Het vertelt een sprookje. Ik houd eigenlijk niet van sprookjes of van fantastische verhalen. Dat gaat zelfs zover dat ik droompassages in boeken als De derde toestand een beetje ongeduldig doorneem. Maar Plotseling in het woud heb ik in een adem doorgelezen.

Aan het verhaal zal het dus niet hebben gelegen, want dat is onrealistisch genoeg: uit een onbestemd dorpje ver weg zijn ooit alle dieren verdwenen, zelfs de vissen uit een emmer die buiten stond. De volwassenen willen het er niet meer over hebben, maar twee kinderen gaan op onderzoek uit en ontdekken wat er aan de hand is: een man die altijd gepest en getreiterd werd, is ooit uit het dorp weggetrokken en alle dieren gingen met hem mee.

Merkwaardig is dat je bij zo'n verhaal altijd een 'diepere bedoeling' verwacht, en dat die ook wordt gegeven (het is een verhaal over aanpassing en uitsluiting). Dat hoort kennelijk bij het sprookje.

Wat het boekje dan uiteindelijk zo mooi maakt, zo prettig, is de dichterlijke stijl. De vertaling moet ook wel heel goed zijn, je hebt geen moment het idee dat je een vertaling leest. Maar vooral: je ontdekt ook ineens een heel nieuwe kant aan het schrijverschap van Oz. Het maakt zijn vorige romans ineens ook weer interessanter.

2 opmerkingen:

Hilde Pach zei

Beste Marc,
Ik kwam je blog tegen over Plotseling diep in het woud (Pitom beomek (niet: bejamak) hajaär) en zag tot mijn genoegen dat je positief oordeelt over de vertaling. Dat doet mij als vertaler van het boek natuurlijk goed, maar juist omdat je blijkbaar beseft hoe belangrijk een goede vertaling is, doet het me dan weer verdriet dat je de naam van de vertaler er niet bij vermeldt.
En nog een tip: vorige week is de vertaling verschenen van een nieuwe novelle van Amos Oz, Verzen van het leven en de dood. ik hoop dat die je ook zal bevallen.
Hartelijke groet,
Hilde Pach

MvO zei

Beste Hilde,

Hoog bezoek op dit weblog! Ik ben zeer vereerd.

Je hebt gelijk, de vertalers mogen ook best genoemd worden, zeker als ze zulk prachtig werk doen. Ik ga mijn leven beteren.

Marc