Doorgaan naar hoofdcontent

Jan Weiler. Maria, ihm schmeckt's nicht. De Hörverlag, 2009 (2003).

Jan Weiler. Maria, ihm schmeckt's nicht De hoofdpersoon van Jan Weilers succesvolle roman Maria, ihm schmeckt's nicht is getrouwd met een vrouw van wie de vader uit Molise komt. Ik heb persoonlijke redenen waarom ik zo'n boek graag lees — in het afgelopen half jaar ben ik regelmatig te gast ben geweest in Abruzzo, de regio die in het noorden aan Molise grenst.

Ik lees niet vaak om mezelf te herkennen in een boek, maar soms is het prettig om verhalen te horen die lijken op je eigen belevenissen. Verhalen over het kerstfeest dat gevuld wordt met kaartspelletjes waarbij alleen centen worden ingezet en niet te vergeten tombola! Verhalen over hoe om te gaan met de eindeloze borden voedsel die maar worden opgeschept (en als je echt niet meer weet waar je het laten moet wordt er geroepen: Maria, hij lust het niet!. Verhalen over hoe je als je iets verkeerd zegt, je altijd net een obsceen woord blijkt te zeggen.

Er moeten nog andere redenen zijn om dit boek te lezen, want het was in Duitsland een paar jaar geleden een ware bestseller en is bovendien vorig jaar verfilmd. Het heeft denk ik voor een deel de charme van het amusante exotische — de noordeling die met ironie kijkt naar de opera die de Italianen in zijn ogen van het leven maken. Weiler schrijft bovendien buitengewoon onderhoudend en snel — en leest bovendien op de luisterversie heel prettig voor, waarbij hij zijn schoonvader de Italiaanse gastarbeider heel goed nadoet.

Want over die schoonvader, Antonio Marcipani ('Andó') gaat het in dit boek. Zijn levensverhaal wordt verteld en zijn filosofieën worden breed uitgemeten. Hij is het waard, want Marcipani is zonder twijfel een kleurrijke figuur, met zijn eigen levenswijsheid, en tegelijkertijd werkt het een beetje vreemd. Waarom Jan ooit met Antonio's dochter heeft willen trouwen kom je eigenlijk niet te weten, over die dochter weet je niets. Ook over Jan leer je eigenlijk niets, hij is een wat onhandige en tegelijkertijd wat ironische figuur, maar wat hem verder beweegt, weet je niet. Antonio's vrouw en Sara's moeder Ursula komt al helemaal niet aan het woord — terwijl het toch interessant zou kunnen zijn om te weten wat een Duitse vrouw die al heel lang met een Italiaan getrouwd is nu nog denkt over al die ontdekkingen die Jan doet.

Ik heb nu twee boeken van Weiler achter elkaar gelezen (het andere was Drachensaat) Ze waren heel verschillend maar ook allebei zeer onderhoudend, al zijn er ook wat manco's (vrouwen zijn er eigenlijk niet in Weilers wereld, en hoewel hij de verhalen van eenlingen boeiend weet te vertellen kan hij niet geloofwaardige echte interactie tussen mensen tot stand brengen). Hij is een echte zomerauteur om onder een olijfboom ergens in Zuid-Italië te lezen.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Remco Campert. Compact. Amsterdam: Van Oorschot, 2016.

Nu Simon Carmiggelt, Annie M.G. Schmidt en Margo Minco aan de beurt waren geweest, mocht Remco Campert niet ontbreken in de serie Gedundrukt van Van Oorschot, waarin ieder jaar kennelijk een 'meester van de korte baan' wordt geëerd.

Helaas is de selectie, op verzoek van Campert gemaakt door zijn biograaf Mirjam van Hengel, nogal braaf uitgevallen. In de drie afdelingen, met gedichten, verhalen en columns, overheerst een licht melancholische toon en wordt vooral veel autobiografisch of quasi-autobiografisch teruggekeken op des schrijvers jonge jaren. (Althans, er gaat nogal veel over die jonge jaren. In technische zin wordt er natuurlijk niet altijd teruggekeken, omdat sommig werk in die jonge jaren geschreven is.) Er zijn verhaaltjes en gedichtjes over de kindertijd, over de jonge jaren, als jonge student.

Misschien is het omdat Van Hengel met haar onderzoek voor haar eigen boek vooral die periode heeft afgedekt en dus dat deel van het oeuvre goed kent, maar mij ging het op ze…

A.F.Th. van der Heijden. Advocaat van de hanen. Querido, 2014 (1990).

Omdat ik deze zomer intensief Van der Heijdens feuilleton President Tsaar op Obama Beach volgde, las ik parallel daaraan ook sommig ouder werk terug: vaak slechts voor een deel, omdat ik me iets herinnerde bij het lezen van het feuilleton, maar sommige boeken heb ik uiteindelijk voor een zo groot deel nagelezen dat ze uiteindelijk ook wel in dit logboekje terecht zullen komen.

Advocaat van de hanen is waarschijnlijk Van der Heijdens meestgelezen boek, omdat het relatief zelfstandig staat van de rest van de cyclus én omdat het ongeveer de structuur heeft van een thriller. Het is allemaal relatief: er wordt eigenlijk onderhuids behoorlijk veel verwezen naar de rest van Van der Heijdens werk, en voor een thriller is het nu ook weer niet zo heel spannend. Hoe de betrokkenheid van Ernst Quispel bij de moord op Kiliaan Noppen precies is, is weliswaar in het begin niet heel erg duidelijk, maar ook geen groot mysterie; en de onthulling van wie nu precies de echte moordenaar is, komt als een so…

Nick Hornby. Funny Girl. Penguin, 2015.

Nick Hornby leeft in een fijne wereld, die uit twee kanten bestaat. Aan de ene kant is er competent uitgevoerd werk. Aan de andere kant bestaat er pretentieloos, maar daarom niet minder competent uitgevoerd vermaak.

Het is een wereld van romantische komedie, zij het dat die komedie ook nog best 30 jaar door kan gaan en dan nog altijd niet verzuurt. Het is een wereld waarin je af en toe geniet van een voetbalwedstrijd en dan weer van een goed boek. Het is een wereld waarin je niet eens heel veel moeite hoeft te doen om mooie, door veel mensen gemaakte dingen hoeft te maken, omdat het je eigenlijk allemaal aan komt waaien.

Het is in dit boek de wereld van Barbara uit Blackpool die aan het begin van de roman – die zich afspeelt in de jaren zestig – wegloopt als ze tot Miss Blackpool verkozen wordt en denkt dat er iets beters op haar wacht en die dan binnen korte tijd inderdaad haar eigen sitcom krijgt op de BBC. Die moeiteloos vervolgens miljoenen kijkers aan zich bindt.

Veel spanning zi…