De ponyboeken in de serie Manege Zonnehoeve van Gertrud Jetten behoren tot het feel-goodgenre: pony's en mensen zijn allemaal in wezen goed. Met name de volwassen mensen zijn misschien soms incapabel – ze hebben dan niet goed genoeg tijd om voor een beest te zorgen, of ze weten niet wat zo'n pony nodig heeft – maar echt kwade wil zit er dan niet bij. En uiteindelijk zijn het de kinderen (de 'manegemeisjes') en de pony's die ervoor zorgen dat alles zich ten goede draait.
De knuffelpony heeft in abstracte zin zelfs wel iets van een romantische komedie. Er is een pony, Dottie, en er is een meisje, Luna, en het is min of meer vanaf het begin duidelijk dat ze voor elkaar bestemd zijn, maar er zijn eerst allerlei obstakels te overwinnen. Dottie heeft eczeem én artrose in haar voorbenen en lijkt daarmee min of meer onbruikbaar voor op de manege. Luna neemt gefrustreerd afscheid van ponyrijles. De eigenaresse van de manege denkt dat ze wel gedwongen is om Dottie aan te lezen, maar uiteindelijk vindt Luna de oplossing: Dottie kan gebruikt worden om bange kinderen die wel heel graag wíllen rijden, maar dat niet echt durven.
Intrigerend is dat hoewel de volwassenen de macht hebben (en dan met name de manegehouder Carolien), de pony's in veel opzichten de superieure wezens zijn. Zij kunnen niet alleen onderling praten, ze kunnen ook de mensentaal verstaan, terwijl het omgekeerde niet het geval is:
'Het spijt me,' zei Carolien mat. 'Ik zou het graag anders willen, maar ik zou niet meer weten hoe.' Ze stond op en bracht haar kopje naar binnen.
De kinderen stonden ook op en liepen naar hun fiets. Niemand zei nog wat.
Dottie keek verbijsterd naar de kantine. En toen naar de kinderen. Had ze dat nou goed gehoord?! Wilde Carolien haar dood laten maken?! Onzeker keek ze naar de andere pony's. Ze zagen er allemaal verslagen uit. Niemand durfde haar aan te kijken. Romario mompelde wat en Bobby staarde naar de grond.
Ook interessant: het taalgebruik is behoorlijk eenvoudig, zoals blijkt uit dit fragment, behalve waar het gaat om pony's. Wat longeren is, en trouwens ook wat atrose is, dat begrijpt de lezer van De knuffelpony kennelijk zonder nadere toelichting. Ik ken een meisje bij wie dit alles op groot enthousiasme kan rekenen: meeleven, lachen om de grappige passages, stil worden bij de ernstige.
Reacties