Ergens aan het eind van Blutbuch legt Kim de l' Horizon uit waarom hen heeft besloten hun grootmoeder tot de hoofdpersoon van hun boek te maken. Hen doet dat in het Engels, om er zeker van te zijn dat niet heel erg geletterde Zwitserse grootmoeder het niet begrijpen zal. (Aan het eind van het boek staat een vertaling in het Duits van alle Engelstalige brieven, op zijn kop, alsof het de oplossing betreft van een raadsel.)
De reden is dat het verhaal van die grootmoeder – die altijd haar best heeft gedaan zo Zwitsers-netjes mogelijk te zijn, om boven haar afkomst uit te stijgen, en boven het verdriet dat het leven voor haar in petto had – voor hem de snelste manier was naar succes. Verhalen over haar waren het beste dat Kim in zich had, en in de vorm van kapitalisme die de literatuur is, moet je het beste zien te leveren.
Blutbuch verscheen ruim drie jaar geleden en ik ben niet de eerste om onder de indruk te zijn van de overweldigende stroom die dit boek is; dit verslag van een kind dat opgroeit in dit bestaan dat maar niet aangeharkt wil worden, die een boek wil schrijven over de bloedbeuk (Buch betekent in het Zwitserduits boek, buik en beuk en al die betekenissen komen aan bod), een rode beuk die al eeuwen symbool blijkt te zijn van het Duitstalige burgerdom; maar ook dit boek over een persoon die zich nonbinair voelt, geen man en ook geen vrouw, en die ontdekt dat in ieder geval in de 'vrouwelijke' lijn van zijn familie er steeds personen zijn geweest die zich niet met hun eigen gender identificeerden, al honderden jaren lang niet; het verslag van de dementie en aftakeling van een oude vrouw; het verslag van een kind dat zich hoe dan ook niet identificeert met het eigen lichaam; het verslag van een millennial die het liefst gepenetreerd wordt omdat hij zo tenminste iemand anders' lichaam in zich weet; het verslag van iemand die heel graag wil schrijven en die dat ook waanzinnig goed kan:
Es war einmal ein Ich, Ich war einmal ein Es, ich bin einmal als Mensch geboren worden und aufgewachsen, ich bin einmal volljährig geworden und in die grösste Stadt meines Landes gezogen, und damals gab es ja nur zwei Geschlechter, also meinen Körper gab es damals noch gar nicht, und so stürzte ich mich eben neongfarbenen Schuhes in die Schwulenkultur rein, wo mein Körper – dachte ich – am ehesten ins Dasein kommen könnte.
Een zin citeren, volstaat niet, het gaat over de voortdurende stroom die alle kanten op lijkt te bewegen, maar waar toch een eenheid zit, en waarin heftige, dingen worden verteld, dingen die in ieder geval de Zwitserse burger zouden moeten schokken, maar die uiteindelijk toch vooral diep ontroert.
Reacties