Doorgaan naar hoofdcontent

Samuel Beckett. Waiting for Godot. A Tragicomedy in Two Acts. Audible.com, 2009 (1954)

Samuel Beckett. Waiting for Godot Alle personages in Waiting for Godot? hebben bolhoedjes op. Waarom? Het is een van de miljoenen vragen die je kunt stellen over het stuk, en het zou me niet verbazen als iemand er een antwoord op gevonden heeft, maar ik denk niet dat ík het ooit te weten kom.

Ik had het al geconstateerd toen ik zijn romantrilogie gelezen had — Samuel Beckett heeft niet voor mij geschreven. Er zijn op de wereld twintig jaar na zijn dood nog tal van bewonderaars, en daar zitten mensen bij met een veel betere smaak en een grotere belezenheid dan ik. Maar ik hoor er niet bij.

Je leest bijvoorbeeld vaak dat het stuk zo grappig is, maar ik zie niet eens waar de grappen zitten (het is dus niet zo dat ik ze wel zie, maar er niet om moet lachen, ik heb ze niet eens in de gaten). Er was één uitzondering: ergens werpen Vladimir en Estragon elkaar over en weer een handvol scheldwoorden toe waarvan de laatste, en waarschijnlijk ergste luidt: Crritic! Nou ja, haha, zeg ik dan maar.

Zodat de vraag rijst waarom ik dan toch Samuel Beckett gelezen heb; eerst als gedownloaded elektronisch boek, daarna nog met een hoorspelversie als luisterboek. Misschien is het wel snobisme, en wil ik nu eenmaal ook ooit tegen iemand naar waarheid kunnen zeggen dat ik Waiting for Godot gelezen heb. Of dat in ieder geval op deze website in mijn lijstje kunnen plaatsen? Of als je het positiever bekijkt: misschien ben ik nieuwsgierig naar wat kennelijk zo'n indrukwekkend schrijver is? Of leergierig, en hoop ik dat ik ook deze modernist ooit beter zal begrijpen? Het zal wel een mengeling van allemaal zijn. In ieder geval duurt het stuk in de integrale luisterversie slechts twee uur, en als je het zelf leest ben je natuurlijk nog sneller. Dus een buil kun je je er niet aan vallen. Toch vermoed ik dat ik mijn laatste pagina Beckett inmiddels in mijn leven heb omgeslagen.

Reacties

Martin Visser zei…
eigenlijk zou naar een toneeluitvoering van Wachten op Godot moeten gaan. dat heb ik al twee keer gedaan, en beide keren vond ik het prachtig. volgens mij komen de "grappen" dan veel beter tot leven en contrasteren die ook beter met de tragiek van het verhaal.

overigens waren beide uitvoering niet bepaald doorsnee. de eerste was van het Noord-Nederlands Toneel met NUHR en de tweede keer met Mini en Maxi in de hoofdrollen. ik zag ook eens een tv-bewerking en die was al minder grappig. maar nog steeds erg goed.
MvO zei…
Ja, daar heb je natuurlijk gelijk aan. Ik beloof (mezelf): de eerstvolgende keer dat er een opvoering van Wachten op Godot voorbij komt, ga ik ernaar toe. (De Engelse hoorspelversie was overigens helemaal niet grappig, en ook niet zo bedoeld, geloof ik.)
Ionica zei…
Hoe herkenbaar! Ik heb Waiting for Godot vorig jaar op vakantie in een strandtentje gelezen - op dringend aanraden van mijn vriend. Het was zo uit, maar dat is dan ook het meest positieve dat ik er over kan zeggen. Ik snapte niet wat er nu bijzonder/goed/grappig was aan dit boek. Ik heb ook besloten om níet naar een toneeluitvoering te gaan. Ik besteed zo'n avond liever aan iets waarvan de kans groter is dat ik het mooi vind...

Populaire berichten van deze blog

Remco Campert. Compact. Amsterdam: Van Oorschot, 2016.

Nu Simon Carmiggelt, Annie M.G. Schmidt en Margo Minco aan de beurt waren geweest, mocht Remco Campert niet ontbreken in de serie Gedundrukt van Van Oorschot, waarin ieder jaar kennelijk een 'meester van de korte baan' wordt geëerd.

Helaas is de selectie, op verzoek van Campert gemaakt door zijn biograaf Mirjam van Hengel, nogal braaf uitgevallen. In de drie afdelingen, met gedichten, verhalen en columns, overheerst een licht melancholische toon en wordt vooral veel autobiografisch of quasi-autobiografisch teruggekeken op des schrijvers jonge jaren. (Althans, er gaat nogal veel over die jonge jaren. In technische zin wordt er natuurlijk niet altijd teruggekeken, omdat sommig werk in die jonge jaren geschreven is.) Er zijn verhaaltjes en gedichtjes over de kindertijd, over de jonge jaren, als jonge student.

Misschien is het omdat Van Hengel met haar onderzoek voor haar eigen boek vooral die periode heeft afgedekt en dus dat deel van het oeuvre goed kent, maar mij ging het op ze…

A.F.Th. van der Heijden. Advocaat van de hanen. Querido, 2014 (1990).

Omdat ik deze zomer intensief Van der Heijdens feuilleton President Tsaar op Obama Beach volgde, las ik parallel daaraan ook sommig ouder werk terug: vaak slechts voor een deel, omdat ik me iets herinnerde bij het lezen van het feuilleton, maar sommige boeken heb ik uiteindelijk voor een zo groot deel nagelezen dat ze uiteindelijk ook wel in dit logboekje terecht zullen komen.

Advocaat van de hanen is waarschijnlijk Van der Heijdens meestgelezen boek, omdat het relatief zelfstandig staat van de rest van de cyclus én omdat het ongeveer de structuur heeft van een thriller. Het is allemaal relatief: er wordt eigenlijk onderhuids behoorlijk veel verwezen naar de rest van Van der Heijdens werk, en voor een thriller is het nu ook weer niet zo heel spannend. Hoe de betrokkenheid van Ernst Quispel bij de moord op Kiliaan Noppen precies is, is weliswaar in het begin niet heel erg duidelijk, maar ook geen groot mysterie; en de onthulling van wie nu precies de echte moordenaar is, komt als een so…

Nick Hornby. Funny Girl. Penguin, 2015.

Nick Hornby leeft in een fijne wereld, die uit twee kanten bestaat. Aan de ene kant is er competent uitgevoerd werk. Aan de andere kant bestaat er pretentieloos, maar daarom niet minder competent uitgevoerd vermaak.

Het is een wereld van romantische komedie, zij het dat die komedie ook nog best 30 jaar door kan gaan en dan nog altijd niet verzuurt. Het is een wereld waarin je af en toe geniet van een voetbalwedstrijd en dan weer van een goed boek. Het is een wereld waarin je niet eens heel veel moeite hoeft te doen om mooie, door veel mensen gemaakte dingen hoeft te maken, omdat het je eigenlijk allemaal aan komt waaien.

Het is in dit boek de wereld van Barbara uit Blackpool die aan het begin van de roman – die zich afspeelt in de jaren zestig – wegloopt als ze tot Miss Blackpool verkozen wordt en denkt dat er iets beters op haar wacht en die dan binnen korte tijd inderdaad haar eigen sitcom krijgt op de BBC. Die moeiteloos vervolgens miljoenen kijkers aan zich bindt.

Veel spanning zi…