Doorgaan naar hoofdcontent

Samuel Beckett. Waiting for Godot. A Tragicomedy in Two Acts. Audible.com, 2009 (1954)

Samuel Beckett. Waiting for Godot Alle personages in Waiting for Godot? hebben bolhoedjes op. Waarom? Het is een van de miljoenen vragen die je kunt stellen over het stuk, en het zou me niet verbazen als iemand er een antwoord op gevonden heeft, maar ik denk niet dat ík het ooit te weten kom.

Ik had het al geconstateerd toen ik zijn romantrilogie gelezen had — Samuel Beckett heeft niet voor mij geschreven. Er zijn op de wereld twintig jaar na zijn dood nog tal van bewonderaars, en daar zitten mensen bij met een veel betere smaak en een grotere belezenheid dan ik. Maar ik hoor er niet bij.

Je leest bijvoorbeeld vaak dat het stuk zo grappig is, maar ik zie niet eens waar de grappen zitten (het is dus niet zo dat ik ze wel zie, maar er niet om moet lachen, ik heb ze niet eens in de gaten). Er was één uitzondering: ergens werpen Vladimir en Estragon elkaar over en weer een handvol scheldwoorden toe waarvan de laatste, en waarschijnlijk ergste luidt: Crritic! Nou ja, haha, zeg ik dan maar.

Zodat de vraag rijst waarom ik dan toch Samuel Beckett gelezen heb; eerst als gedownloaded elektronisch boek, daarna nog met een hoorspelversie als luisterboek. Misschien is het wel snobisme, en wil ik nu eenmaal ook ooit tegen iemand naar waarheid kunnen zeggen dat ik Waiting for Godot gelezen heb. Of dat in ieder geval op deze website in mijn lijstje kunnen plaatsen? Of als je het positiever bekijkt: misschien ben ik nieuwsgierig naar wat kennelijk zo'n indrukwekkend schrijver is? Of leergierig, en hoop ik dat ik ook deze modernist ooit beter zal begrijpen? Het zal wel een mengeling van allemaal zijn. In ieder geval duurt het stuk in de integrale luisterversie slechts twee uur, en als je het zelf leest ben je natuurlijk nog sneller. Dus een buil kun je je er niet aan vallen. Toch vermoed ik dat ik mijn laatste pagina Beckett inmiddels in mijn leven heb omgeslagen.

Reacties

Martin Visser zei…
eigenlijk zou naar een toneeluitvoering van Wachten op Godot moeten gaan. dat heb ik al twee keer gedaan, en beide keren vond ik het prachtig. volgens mij komen de "grappen" dan veel beter tot leven en contrasteren die ook beter met de tragiek van het verhaal.

overigens waren beide uitvoering niet bepaald doorsnee. de eerste was van het Noord-Nederlands Toneel met NUHR en de tweede keer met Mini en Maxi in de hoofdrollen. ik zag ook eens een tv-bewerking en die was al minder grappig. maar nog steeds erg goed.
MvO zei…
Ja, daar heb je natuurlijk gelijk aan. Ik beloof (mezelf): de eerstvolgende keer dat er een opvoering van Wachten op Godot voorbij komt, ga ik ernaar toe. (De Engelse hoorspelversie was overigens helemaal niet grappig, en ook niet zo bedoeld, geloof ik.)
Ionica zei…
Hoe herkenbaar! Ik heb Waiting for Godot vorig jaar op vakantie in een strandtentje gelezen - op dringend aanraden van mijn vriend. Het was zo uit, maar dat is dan ook het meest positieve dat ik er over kan zeggen. Ik snapte niet wat er nu bijzonder/goed/grappig was aan dit boek. Ik heb ook besloten om níet naar een toneeluitvoering te gaan. Ik besteed zo'n avond liever aan iets waarvan de kans groter is dat ik het mooi vind...

Populaire posts van deze blog

Willem Frederik Hermans. Het behouden huis. Amsterdam: De Bezige Bij, 2012 (1952).

Het behouden huis: het is oorlog, het is al heel lang oorlog, het is doodschieten of doodgeschoten worden. Dat alles is al meteen duidelijk vanaf de eerste bladzijde van deze roemruchte novelle van Willem Frederik Hermans. En zoals de dingen gaan: ik geloof dat ik alles gelezen heb van deze beroemde schrijver, maar deze beroemde novelle, misschien wel het beroemdste wat hij schreef, nou net niet.

Het is een aangrijpend verhaal, een verhaal dat je beklemt doordat het je ertoe verleidt net zo opportunistisch te denken als de soldaat die de hoofdpersoon is. Heel lang kun je dat voor jezelf verantwoorden doordat die soldaat duidelijk aan de goede kant is: hij heeft immers aan het begin van het verhaal al meteen een hele serie vluchtende Duitsers doodgeschoten. Aan het einde van het verhaal zijn de rollen omgedraaid en blijkt hij – blijk jij, blijk ik – medeplichtig aan gruwelijker misdaden dan de Duitsers in het verhaal begaan.

Wikipedia denkt op gezag van allerlei vooraanstaande critici d…

Aafke Romeijn. Concept M. Amsterdam: Arbeiderspers, 2018.

Hava leeft in een wereld die de onze is, maar dan nét een beetje verschoven. Het is geen 2018, maar 2020 en bovendien zijn er sinds de jaren 90 hier in Nederland een paar dingen net een beetje anders gelopen. Een politieke partij heeft bijna de absolute macht gekregen en een ziekte houdt het land ook al tijden in de greep: kleurloosheid. Er worden steeds meer kinderen geboren die lijden aan die ziekte, die de samenleving handen vol geld kost, omdat de kleurlozen voortdurend een heel duur kleurmiddel nodig hebben. Radicaal-rechtse jongeren willen daarom af van al die kleurlozen, die de samenleving ontwrichten.

Hava is één van hen én ze is zelf kleurloos.

Bij zo'n het-had-ook-zo-kunnen-gaan-verhaal doet zich altijd de vraag voor: waarom vertelt iemand dit? Waarom spiegelt iemand ons een wereld voor die lijkt op de onze, maar die net een beetje anders is? Waarom geen ongebreidelde fantasie, of juist een realistisch beeld, maar iets ertussen in? Je kunt het bijna niet lezen zonder au…

Pieter A.M. Seuren. Chomsky's Minimalism. Oxford: OUP, 2004.

Noam Chomsky, dat weet iedereen, is al decennialang een centrale figuur in de taalwetenschap. In het bijzonder de leer van de zinsbouw, de syntaxis, heeft hij heel belangrijk gemaakt en nog steeds is het binnen die syntaxis zo dat iedereen naar Chomsky kijkt: sommigen vol bewondering en anderen vol afschuw, maar iedereen kijkt. Iemand die zo vol afschuw kijkt is Pieter Seuren, inmiddels alweer geruimte tijd emeritus hoogleraar in Nijmegen. In 2004 schreef hij een soort pamflet tegen Chomsky en de laatste versie van diens theorie, het zogenoemde minimalisme. Seuren laat geen spaan heel van dat minimalisme van Chomsky: de theorie zit volkomen onlogisch in elkaar, vanuit wetenschapsfilosofisch oogpunt bekeken is het een warboel, er bestaan geen feiten die deze theorie wel kan verklaren maar andere niet, terwijl omgekeerd andere theorieën wel allerlei feiten kunnen verklaren waar het minimalisme niets mee kan, enz. Maar bovenal is het boek een persoonlijke aanval op Chomsky: de man is …